آنگاه مرابطين در سال 495 بلنسيه و سپس سرقسطه و در سال 502 ه شهرهاى مهم ثغر اعلى را تصرف كردند . با اين احوال مبشر نمىانديشيد كه با وجود نزديك بودن سپاهيان مرابطى در نزديكى او و در ثغور شرقى اسپانيا ، خود را به زير علم آنان برد يا با آنان پيمان صلح بندد . مبشر همچنان بر مسند فرمانروايى خويش بود تا جنگ بزرگ مسيحيان او را نيز فروگرفت . پيش از اين در جلد دوم اين كتاب در اخبار مملكتشان دانيه از حملهء مسيحيان به جزاير شرقى ياد كرديم و گفتيم كه چون حملات مسلمانان از راه دريا به سواحل ايتالياى شمالى و شرقى و سواحل قطلونيه در اسپانيا افزون گرديد ، جمهوريهاى پيزا ( بيشه ) و جنووا و امارت برشلونه براى تصرف جزاير ، دست اتحاد به هم دادند و در اوايل سال 508 ه / 1114 م ناوگانى براى نبرد از آبهاى جنووا بيرون تاخت كه سيصد كشتى داشت و واحدهاى دريايى ديگرى از برشلونه و فرانسه نيز با آن بود . جنگجويان ، شهر ميورقه پايتخت جزاير را محاصره كردند . اين محاصره يك سال مدت گرفت و مسلمانان رنج بسيار تحمل كردند . در اواخر سال 508 ه / اوايل سال 1115 م جنگجويان بر باروهاى شهر ميورقه حمله كردند و به شهر داخل شدند و به قصر المدينه درآمدند و در حوالى آن دست به كشتار و تاراج زدند و جمع كثيرى از مردم را كشتند و اين محنت دردناكى بود . در خلال اين احوال ، مرابطين مراقب حوادث جزاير شرقى بودند ، زيرا امير المسلمين از اهميت آن جزاير غافل نبود و مىدانست براى حمايت از سواحل شرقى اندلس به آنها نياز دارد . چون مسيحيان ميورقه را محاصره كردند ، مبشر از امير المسلمين يارى خواست ولى خود در ايام محاصره بمرد . جانشين او ابو الربيع سليمان تصميم گرفت كه از ميورقه بيرون آيد ، باشد كه از سويى قوايى فراهم آورد ولى مسيحيان اسيرش كردند . فرياد خواهى مبشر به امير المسلمين رسيد . رسانندهء آن پيام دريانورد دلير ابو عبد اللّه بن ميمون بود . ابو عبد اللّه توانست در ظلمت شب چنان از خط محاصره بگذرد كه مسيحيان نتوانند بر او دست يابند . امير المسلمين يك نيروى دريايى عظيم بسيج كرده بود . از اين نيرو ، سيصد كشتى براى رهانيدن جزاير شرقى گسيل داشت . سفاين مرابطين به سوى جزاير شراع گشودند . امير البحر مرابطى ابن تفرتاش ( يا تافرطاش ) فرمانده اين لشكر بود .